نفتی نشی!

نوشته های عبدالرضا قیصری

 

 

آرشیو مطالب
فروردین 1393
دی 1392
آبان 1392
شهریور 1392
اردیبهشت 1392
دی 1391
خرداد 1391
آبان 1390
مهر 1390
خرداد 1390
اردیبهشت 1390
فروردین 1390
آذر 1389
مرداد 1389
تیر 1389
اردیبهشت 1389
اسفند 1388
بهمن 1388
شهریور 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387

 

پیوند ها
دکتر ساجده تقی زاده
علي رضا تقي زاده
راشد انصاری
محمد جاوید
ابوالفضل زرویی
فتنه انگیز
سید مصطفی میر عبداله
طنز مرودشت
علی مرادی
حجت مهرعلیزاده
علی اصغر کمالدار
دلت بی غم
علي اصغر نجفي
سایه روشن
ستاره
حسین ناصری ذاکر
مرتضی مردانیان
سید محمدرضا عالی پیام (هالو)
نارسیس
کانون ادبی دانشگاه کرمان
همیلا محمدی
سید محمد هادی بهشتی
نیوشا
مهدي دانش
دانشجويان بهداشت
عبدالحسين انصاري
دنیای عشق
طناز کرمونی
عباس خوش عمل
محسن گل کار
ابوقداره
زهرا نعمتی
سیامک شمس
داوود نگهداري
سايت تخصصي طنز

کدهای جاوا اسکریپت

 

لینک های ویژه

 

 امكانات جانبی
RSS 2.0  
 

عمره نامه دانشجويي

سيزده روز، بعدِ نوروز است                         

كه شده موسم به حج رفتن

عهد بستن به رفتن از ره راست                    

 توبه كردن ز راه كج رفتن

 

عجب امسال سال خوبي شد                          

سالِ ماهي كه اولش سفر است

سيزده در شده به لطف خدا                          

فال بد از وجود ما به در است

 

گرچه باشد سراسرش ده روز                       

از گناهان جدا شدن خوب است

فارغ از بنده هاي باحالش                              

ميهمان خدا شدن خوب است

 

همسفرها تمام، دانشجو                                  

 يا كه استاد درس دانشگاه

مهربان و جوان و جوينده                          

 پخته و كار كشته و آگاه

 

در همين دم كه مي كند قلمم                       

با طمانينه روي كاغذ سير

توي طياره اي خفن هستيم                        

متعلق به خط ماهان اير

 

گفته بودند راس ساعت سه                           

توي شيراز مجتمع باشيد

ساعت اكنون ز يازده رد شد                          

لحظه اي چشم خسته ام خوابيد

 

خواب ديدم كه بعدِ خواندن شعر                     

كرده روحاني عزيز و شريف

بعدِ كلي مقدمه چيني                                   

از كم و كيف كار من تعريف

 

با مهارت برادر خلبان                            

 گرچه بالكل بود هوا تاريك

در نمايشگر هواپيما                               

مي كند جده را به ما نزديك

 

 

جده شهري ست دور از آبادي                

نبش دريا سرخ، آن گوشه

روي نقشه نشانتان بدهم؟                    

 نقشه جا مانده توي يك پوشه!

 

قبلِ پرواز اگر چه گام به گام               

 زوج ها هم اگر چه دست به دست

چيدمان بليط ها بد بود                        

 نازنينم كنار من ننشست

 

سالن انتظار پر شده بود                 

از جوانان پاك با ايمان

زائران عزيز دانشجو                    

 از دو استان فارس، هرمزگان

 

هر كسي گوشه اي دعا مي خواند        

صبر عشاق رو به خاتمه بود

صبح فردا مدينه بود و بقيع                  

سالگرد عروج فاطمه (س) بود

 

آسمان فرودگاه انگار                    

شرم مي كرد تا نگاه كند

شايد از اين جهت كه مي ترسيد        

 جامه ي ماه را سياه كند

 

بعدِ كلي معطلي گفتند                   

خودمان را كمي تكان بدهيم

ضرب انگشت و عكس و بازرسي        

ضربه شصتي مگر نشان بدهيم

 

قبلِ ما عده كمي زائر                      

 ظاهرا اهل تركيه، به اميد

گشته مُحرم ز كشور خودشان         

 آمده با لباس هاي سفيد

 

صاف رفتند سمت بازرسي              

 با لباس سفيد بي لكه

بعدِ وارد شدن نديدمشان                    

 رفته بودند ظاهراً مكه!

 

همسفرهايمان دو تا و سه تا             

 منتظر تا فرا رسد اتوبوس

زوج هايي كه بود همرهشان          

يك دو تا بچه ي تميز و ملوس

 

عاقبت راهي مدينه شديم                      

همه در قالب سه تا اتوبوس

جده متروك گشت قبل از آن                

 كه بگويد اذان جناب خروس!

 

به جماعت اقامه شد در راه              

 يك نماز تميز عرفاني

شده با كاروانمان همراه                   

سيدي معنوي و نوراني

 

شد مشخص كه حضرت سيد                       

نه فقط راه جنگ پيموده

كربلا و محرم و مهران                       

 توي والفجر هشت هم بوده!

 

«صالحين» را نوشته چسباندند              

 با خطي خوش به صورت تايپي

پشت شيشه برايمان هرچند                

اتوبوسش نبود وي آي پي!

 

بود راننده اش ز كشور هند

اتوبوسي كه ما در آن بوديم               

 

الغرض وارد مدينه شديم                

 يا محمد (ص) پيمبر سبحان

گرچه دوريم از تو آورديم              

پاك و راسخ  به دين تان ايمان

 

جوهره- الرشيد يك هتل است         

مي پذيرفت كاروان ها را

در اتاقي تميز و شايسته             

 داد اسكان وسايل و ما را!

 

من و همسر بدون فوت زمان        

سمت دريايي از كرم رفتيم

دست بر سينه روبه روي حرم     

 پيش آن يار محترم رفتيم

 

يا محمد (ص) بهانه هستي               

با ارادت شديم مهمانت

آمديم از جوار شاه چراغ                  

 آمديم از ديار سلمانت

 

اي خداي بزرگ شاهد باش          

با دل جان برابرت هستيم

گر نبوديم بنده خوبي               

دوستدار پيمبرت هستيم

 

 

يا محمد رسول حق امروز                

سالروز شهادت زهرا (س) است

جاي ياس كبود گم شده است              

آه امروز مرتضي تنهاست

 

چند روزي كه در مدينه گذشت            

پاك از هر گناه زشت شديم

گويي از عمق عالم دوزخ                  

وارد روضه بهشت شديم

 

با هماهنگي جناب مدير                  

«كامياب صميمي» محبوب

در مدينه كنار هم ديديم                

 ديدني هاي با صفا را خوب

 

از بقيع آمديم سمت «قبا»                

اولين مسجدي كه پيغمبر (ص)

يك نماز جماعت آنجا خواند          

 بعد، سمت مناطق ديگر

 

«مسجد جمعه» آنكه شخص رسول (ص)       

اولين جمعه را جا آورد

بعد هم مسجدي كه پيغمبر  (ص)                   

 رفت و با كافران «مباهله» كرد

 

در مدينه شبيه ابرم كه             

«حال و روزي نگفتني دارم

هم نمي دانم از چه مي خندم      

هم نمي دانم از چه مي بارم»

 

يكي از روزها من و همسر           

 توي يك تاكسي سوار شديم

با توسل به حضرت مولا          

 سوي يك نقطه رهسپار شديم

 

گفت راننده شيعه ي مولاست        

گرچه اهل همان حوالي بود

دلش از عشق دوست لبريز و             

چهره اش از غرور خالي بود

 

چهره اش تيره و دلش روشن       

 به ولاي امام عشق، علي (ع)

پس اجازه گرفته و پيچيد           

لحظه اي توي كوچه بغلي

 

گفت: اين سازه هاي كهنه كه هست            

از گذار زمانه فرسوده

سجده گاه اماممان سجاد (ع)             

 بعدِ رجعت ز كربلا بوده

 

در همين خانه حضرت زينب(س)          

مستقر گشته با دلي خونبار

گفت: ام البنين در اين نقطه               

 آمده نزدشان كبوتر وار

 

عصر روز دوشنبه هيجدهم            

غسل احرام عمره مي كرديم

بعدِ پوشيدن لباس سفيد                 

 دل خود را به عرضه آورديم

 

روي لبهايمان شكوفا بود           

 آيه پنج سوره بقره

تا كه با جان و دل به هم بشويم      

مُحرم از صحن مسجد شجره

 

رخت احراميان دو تا حوله ست        

 كه يكي دامن و يكي بالاست

يعني اي حاجيان با اخلاص                

اين تن و جانتان براي خداست

 

چه قدر خوب! مثل هم شده ايم              

 ترك و تاجيك و گيلك و افغان

عرب و روس و رومي و زنگي          

فارس و كرد و بندري... يكسان

 

گفت روحاني شرافتمند

چند تا نكته را به مُحرم ها

مثلا كلّه را نپوشانند                

مردهاي عزيز با تقوي

 

يا كه زن از نظر نهان نكند            

روي خود را و دستهايش را

نگذارد بدون غسل كسي                  

در فضاي حريم پايش را

 

بعضي از حكم هاش البته              

ربط دارد به اينكه مرجعتان

در خصوصش چه نكته اي گفته        

يا چه حكمي نموده او عنوان

 

روي ماشينتان كمي باران               

مثلاً توي راه اگر باريد

بايد البته اي مكارميان!                  

گوسفندي درسته سر ببريد

 

بعضي از دوستان مُحرم ما            

 بعضي احكام را چو بشنيدند

عده ايشان فقط به زير لب و          

عده اي قاه قاه خنديدند

 

كه در اين كشور بياباني               

 وسط اين كوير خشكيده

از همان دوره رسول الله (ص)            

 تا كنون قطره اي نباريده...

 

بعدِ احرام و گفتن لبيك          

 دل خود را به صاحبش داريم

با رفيقان سوار بر اتوبوس      

 سوي مكه به راه افتاديم

 

ناگهان روي شيشه ها كوبيد          

ضربات كُشنده باران

مي وزيد و به سقف مي زد مشت       

 مثل ديوانگان طلبكاران

 

عده اي خويش را به خواب زدند          

عده اي از قضيه حظ كردند

عده اي هم بدون فوت زمان               

مرجع خويش را عوض كردند!

 

الغرض بعد از اينكه خوابي خوش          

 منتشر گشت و قسمت همه شد

اتوبوس قراضه حجاج                   

 وارد مكه مكرمه شد

 

اينكه گفتم قراضه بود اتوبوس          

ربط دارد به لحظه حركت

كه جناب عزيز راننده                

 به خودش مي نمود هي لعنت

 

كه چرا قفل محكم يخچال              

اندكي لق و تق و شُل شده بود

«الغرامت» و گرنه «لا حركت!»         

 به گمانم كه پاك خل شده بود

 

خرمي دكتري است با اخلاق          

 اين كلك را تميز مختل كرد

به عزيزان بعثه رهبر (مد)                

زنگ زد اين قضيه را حل كرد!

 

 

الغرض بنده خدا ول كن              

 ته اين قصه را نمي دانم

هر زماني كه شعر جاري شد             

 مطمئنا برات مي خوانم!



خوب هست بدانيم ادامه اين سفرنامه ( از مكه مكرمه تا بازگشت به شيراز)  نيز در دست پاكنويس است و به ياري خدا افزوده خواهد شد.

 

دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393 |

 
 

گفته بودم


شعر طنزي نگفته ام نازي

يك دليلش ترانه هاي تو بود

توي ذهنم پر از مجادله ي

دل دل عاشقانه هاي تو بود


گفته بودم كه سوژه ها رفتند

از سر و كول طبع من بالا

فكر كردي چرا نمي جوشد

ديگ طنزم شبيه قبلن ها!


عاشقم بي تكلف و اغراق

عاشقم بي بهانه و ترفند

عاشقم آنچنان كه مي رويد

روي پيراهنم گل لبخند


در دلم قالي سليمان است

يك جهانگردي پر و كامل

ديدن چشم تو از آن بالا

باغ هاي معلق بابل


در خيالم مدام مي بارند

ابرهاي «كجايي اي نازم؟»

رعد و برق «چرا نيامد پس؟»

مي شود خيس دفترم بازم!


با تمام وجود دارم دوست

دختري را كه مست لبخند است

دختري را كه از پيامدهاش

عطر گلزارهاي ميمند است!


در كنارم كنار ياد خودش

دفتر شعر «بهمني» دارم

باز كردم نوشته: اين ايام

«حال و روزي نگفتني دارم»


كاش مي شد تمام شاعر ها

مصلحت را در اين خلاصه كنند

كه بگيرند و عشق ياري را

توي يك مثنوي حماسه كنند


گفته بودم: «عزيز من به خدا

ته اين قصه را نمي دانم»

در كنارت نشسته ام حالا

چارپاره برات مي خوانم!



جمعه بیست و هفتم دی 1392 |

 
 

چه کنم؟


شعر طنزی نگفته ام چه کنم؟

چه بگویم که زهرتان نشود؟

چه بگویم که مثل یک ویروس

وارد ذهن شهرتان نشود؟


وقتی از شعر طنز می گویی

توی ذهنت کمی شکر خند است

نه که این یک توقع بی جاست

دستم این روزها کمی بند است


می رود سوژه های طنز آمیز

از سر و کول طبع من بالا

همه شان هم مدام می گویند

بسرا بنده را همین حالا!


سوژه های عتیقه ی مشتی

سوژه های عجیب تکراری

سوژه هایی که وقت دیدنشان

می کنی میل لیست برداری


تا که وقتی اگر زمین گشت و

طبع شعرت دوباره برگشت و...

بسرایی قصیده ی طنزی

و بخندی دوباره غش غش تو!


خنده اش گرچه خنده ی طنز است

یعنی از انتقاد خالی نیست

تا میایی به خویش می گویی

اه چه تلخه ولی خیالی نیست!


گفتن شعر طنز آسان نیست

غیر از اینکه سلیقه می خواهد

آب و آتش به هم گره زدن است

ضربه گیر و جلیقه می خواهد


موقع شکل گیری یک طنز

که غم و خنده می شود تلفیق

غیر از اینکه قریحه می جوشد

باید از آسمان رسد توفیق


الغرض بنده ی خدا ول کن!

ته این قصه را نمی دانم

هر زمانی که طنز جاری شد

مطمئناً برات می خوانم!


جمعه دهم آبان 1392 |

 
 

سپاس و غزل


از همه دوستان مهربون كه پيام تبريك گذاشتن ممنونم. از طرف كل خانواده تشكر مي كنم!

يك غزل هم تقديم مي كنم به ذوق مشكل پسندتون. 


من بي قرارم، بي قرار چشم هايت

افتاده ام در گير و دار چشم هايت


اينجا كنار دست شعرت مي نشينم

شايد بيايم تا كنار چشم هايت


از ابتدا احساس گل را مي شناسي

آيا كه بود آموزگار چشم هايت؟


احساس بي اندازه اي دارم كه عمري

مي زيستم در روزگار چشم هايت


تو باغ ميمندي و من از تخت جمشيد

راهي شدم تا اقتدار چشم هايت


شيراز را لبريز كردم از تغزل

با لطف باران، با قرار چشم هايت


يك حلقه در دست نگاهم مي درخشد

افتاده دستم در مدار چشم هايت


اين بيت را با ماه سويت مي فرستم

شايد شبي آمد به كار چشم هايت


شايد بلوچستان رضايت را ببينت

جاي «رضا»يت در بهار چشم هايت


اين بيت ها... اين بيت ها را مي نويسم

روي نگاهم تا دوباره چشم هايت...

*

لطفا مرا اين دفعه دعوت كن به صرف_

يك كاسه از آش انار چشم هايت


دوشنبه چهارم شهریور 1392 |

 
 

سلام

خوب راستش من با افتخار متاهل شدم، همین نیمه فروردین همین امسال. آره همین جا دیگه، همین شیراز.

همسرم دختر خانوم مهربون، زیبا و کد بانوی فوق العاده ایه و «دوستش دارم از صمیم دلم». نام خانوادگیش تقی زاده هست و اهل میمنده. شاعر و دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی هم هست، مثل خودم.


اگه تبریک ننویسین که ناجور میشه که! آره ممنون. واقعا ممنون.

یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1392 |

 
 

بشناسید مرا

 

بنده عبدالرضاي قيصري ام

شاعرم شهره در سخنوري ام

طنز پرداز قابلي هستم

روي دست عبيد و انوري ام

توي بنياد حفظ آثارم

در پي ثبت آن دلاوري ام

مدتي رفته بوده ام كرمان

چون ادب را هميشه مشتري ام

حال حاضر كه توي شيرازم

دانش آموز سطح دكتري ام

از زماني كه چشم وا كردم

فارسي شد زبان مادري ام

سه نفر ادعا كه... خواهرم اند

چار تا شير نر برادري ام

مرودشت از كنار من رد شد

در خودم بودم و شناوري ام

تخت جمشيد و بوي گندمزار

داد يك خصلت صنوبري ام

گفته يارم كمي شكم داري

زين سبب در رژيم لاغري ام

موي من صبح ها مجعد نيست

شب ولي توي فاز فرفري ام

صبح ها قبل از آنكه برخيزم

 پايه ي آش و نان بربري ام

تا كنون ششصد و دو تا دختر

نيز كردند قصد دلبري ام

من ولي سر فرو نياوردم

گفته ام توي فاز ديگري ام

تا كه ديدم نگاري از ميمند

چشم هايش مرا به باران داد

اِ ببخشيد واقعا لطفا

 من كجا، من چرا از اين وري ام؟!

...

لغزش قافيه كه چيزي نيست

آن زمان كه به فكر آن پري ام

از دلش كرده ام تقاضا كه

بدهد افتخار همسري ام

گفته اما فقط ببين فعلا

چادرم را و رنگ روسري ام!

دوستش دارم از صميم دلم

در هوايش چنان كبوتري ام

این تمام رزومه ی من بود

بنده عبدالرضای قیصری ام!

پنجشنبه هفتم دی 1391 |

 
 

یک انجمن بودند

 

لابد می گویید سوژه تکراریست ولی باور کنید خودش اتفاق افتاد!

 

داخل شدم در جمع مردانی که زن بودند

تحت لوای بی نشان انجمن بودند

زن ها ادای مردها را در می آوردند

فکر نبرد تن به تن بی پیرهن بودند

مردان زبانم لال فکر چشم و ابرویی

که می شود باریک کرد و حیف من!... بودند

زن ها به قانون طبیعت گیر می دادند

یعنی چه که این شغل را دادی به من... بودند

در ذهنشان این بود که جوری دگر باشند

اغلب که نه... انگار اما عمدتا" بودند!

من گوش کردم شعرشان را و... نمی دانم

وقتی که من شعری... به من... خیلی لجن بودند!

گفتند شعرت را بکن توی پریز برق!

بعدش همش مشغول بحث و مخ زدن بودند

....

مردان ... زنان... از شعرشان این ها هویدا بود

آنجا عجیب و واقعی... خیلی خفن بودند!!

یکشنبه چهاردهم خرداد 1391 |

 
 

تار عنکبوت

 

وبلاگم اگر چه کور و سوت است

جولانگه تار عنکبوت است

کیفیت آن فجیع بالاست

...

بقیه شو هنوز نگفتم فقط خواستم به روز شم. چون به فک و فامیلام قول داده بودم!

هر وقت کامل شد و گذاشتمش می بینیدش!

فحش ندینا!

پنجشنبه بیست و ششم آبان 1390 |

 
 

شب شعر

 

یک روز که از خودم زدم بیرون

گفتم بزنم کمی قدم چندی!

راه افتادم به جانب فرهنگ

از کوچه ی آخر کمربندی

آواز بنان و افتخاری، تاج

ستار و معین و اندی و سندی

تابلو زده بود: مرغ پرکنده

آرایشگاه، بستنی بندی...

 

یکدفعه نگاه من توقف کرد

بر روی نوشته ای که لبخندی

آورد به صورتم، به خود گفتم

این هم شب شعر، بعد یک چندی

«آدرس: ته کوچه ی هدایت خان!

فرهنگسرای آبرومندی

هنگامه ی شعر هم همین حالا

کانون جوان شعر دربندی»

با کله به سمت آدرس رفتم

پرسان پرسان و با خوشایندی

گفتم لابد سرود می خوانند

از حادثه ی عظیم لبخندی

از دلهره ی شکستن بالی

یا وسوسه ی گشودن بندی

یا با قلم حماسه می سازند

بر دشت ادب شکوه الوندی

 

دیدم شب شعر محشری برپاست

با موضوع: قرارها چندی...

مجری سر حرف را یهو وا کرد

بی نام خدایی و خداوندی

بعد از دو سه تا لطیفه دعوت کرد

از شاعر اولی که خرسندی،

از چهره ی اخمی اش نمی بارید

با خود گفتم عجب هنرمندی!

موهاش بلند مثل دخترها

ابروش کمان، دماغ پیوندی

یک شعر سپید صادراتی خواند

مملو تعفن و کثافندی!

از ... گفت و ... و ...

از ... در سطوح آوندی

یک عاشق سینه چاک شاعر گفت:

ای ول کلک حریف! را کندی!!

بعدی آمد غزل بخواند، خواند:

سگ،حامله، روسپی... چه فرزندی؟!

بعدی چه شبیه سیندرلا بود

بعدی چه شبیه بزبز قندی!

 

با پوز کشیده آمدم بیرون

در خود بودم که با چه ترفندی

همچون لقمان ادب بیاموزم

از انجمن چنین ادب مندی

ناگاه صدایی از درونم گفت:

دلگیر نشو! چرا نمی خندی؟

از کوزه نازک هنرمندان

جز محتوی اش چه می تراوندی؟

امروز كلاس شعر يعني اين

مفلوك! تو مال قرنم چندي؟!

سه شنبه دهم آبان 1390 |

 
 

خاریدن!

 

آدمی است دیگر. دست خودش هم نیست. یک دفعه یک جایش شروع می کند به خاریدن. از قدیم هم اینطوری بوده و کلی هم تعبیر و تفسیر سر هم می شده برای همین خارش ها. مثلا اگر کف دست چپت بخارد، دارند غیبتت را می کنند. اگر کف دست راستت بخارد پولدار می شوی (البته این مال قدیم ها بوده. امروزه باید بگویند اگر کف هر دو دستت بخارد، مدیر عامل یک بانک می شوی و بعد هم از بانکت سیصد هزار میلیارد اختلاس می شود و اخراج می شوی!) و از همین حرف ها

ما یک دوستی داشتیم که تنش زیاد می خارید و همیشه هم جاهای دور از دسترسش بود مثل وسط دوتا شانه اش. خلاصه کلی کش و قوس می آمد و ما هم دیگر محلش نمی گذاشتیم. حالا هم نمی دانیم بهشت است یا جهنم. یک شبی همین دوستمان آمد به خوابمان این شعر را به ما تلقین کرد

شعر را بخوانید، بخندید و اگر حوصله اش بود، برایش یک فاتحه ای هم بفرستید

بی خارش باشید

 

منم آن طنز نویسی که تنم می خارد

که اگر طنز نگویم دهنم می خارد

 

عضو هر انجمنی می شوم از آن ساعت

حس عضویت در انجمنم می خارد

 

می کشم لقمه ی خود را به کف قابلمه

گشنه ام؟ نه! کف ظرف چدنم می خارد

 

کله ام موقع دیدار تو بعد از یک سال

تا میایم به تو حرفی بزنم می خارد

 

مرد و مردانه بگویم که همین حالا هم

جای دمپایی دیروز زنم می خارد

 

وقت دفنم نهراسید، اگر جُم خوردم

چه کنم؟ مرگ تو، دارد کفنم می خارد

 

چهارشنبه سیزدهم مهر 1390 |

 
 

کمی شیرین تر از زهر هلاهل

این را نوشتم برای بچه های یک نشریه دانشجویی

یه کم خلاصه شده فقط

 

نوشتم طنزکی با طعم فلفل

کمی شیرین تر از زهر هلاهل!

برای بچه های خوب همراز

که باشم مثل زرافه سر افراز

نه این زرافه های بی قواره

که سایز گردناشون صد هزاره!

نه این زرافه های نقطه چین پوش

که می پوشند مانتو، کاپشن روش

نه آنهایی که از این زمره هستند

همیشه فکر درس و نمره هستند

نه آنهایی که جنتلمن نژادند

به دست هیچکس آتو ندادند

که بی خود شاد و شنگولی نکردند

به کاری دخل و فوضولی نکردند

کلک با یک رفیق پایه؟ اصلا

سرک در خانه ی همسایه؟ اصلا...

از آن زرافه های با اراده

که خیلی دورن از فیس و افاده

فقط ژل مالی آن هم بعضی اوقات

کت و شلوار و گاهی هم کراوات

سوییت مبله در بالای جنگل

حدودا می شود اینجای جنگل!!

از اون هایی که از معنی نمی گن

همیشه با ولع اینگونه می گن:

چرا هی برگ تازه روی شاخه؟

کلاسش مفتضح پایینه آخه

بیا با جمعی از هم رشته ای ها

بدور از غصه های پوچ دنیا

بریم یه فست فود آخرین مد

بهونه ش هم همین جشن تولد....

اگرچه آخرش گردید معلوم

که این زرافه های طفل معصوم

نه اینکه گرگ باران دیده هستند

فقط یک خرده جوگیریده هستند!

چهارشنبه بیست و پنجم خرداد 1390 |

 
 

شوخی با راشد انصاری

 

سلام راشد انصا... سلام راشد ری!

نوشتم البته شعری که حالشو ببری

شنیده ام که دوباره درون کرمانی

چرا دو مرتبه کرمان؟ مگر نمی دانی

که طنز کوبنده در کویر می روید

همیشه شاعر طنزش حریف می جوید

مواظب خودت و شعرهای طنزت باش

چرا که یکدفه مشتی اراذل و اوباش

برات شایعه ای تازه در کنند اینسان:

شبی که راشد انصاری آمده کرمان...!

 

برات محض خداحافظی زدم فالی

چنین برآمد از آن فال نسبتا عالی:

ز راه کرمان یاران! عنان بگردانید

چرا که راشد از این راه رفت و...

تابلو شد!

دوشنبه دوازدهم اردیبهشت 1390 |

 
 

نود چه شود!

 

این که این وبلاگ نام نامی اش نفتی نشی ست

علتش را از خودم هم بار ها پرسیده ام

بار ها هم در جواب پرسش شخص خودم

طفره رفتم از جواب بی کلک طفریده ام

دور خود چرخیده ام هی گفته ام نفتی نشی!

باز با یک وضع زشتی آخرش نفتیده ام

داشتم دلقی که صد عیب مرا... اما چه حیف

بار ها در رهن یک پیمانه می٬ دلقیده ام!

نا خوش احوالی کنم در ابتدای سال نو؟

من به گور حضرت مادر زنم خندیده ام!

من پر از اشعار مرموزم پر از اسرار طنز

شصت و شش پشمک به ریش ناعران! شعریده ام

سال نو سال نود٬ سال نود شد سال نو

گفته بودم من در عین سادگی پیچیده ام!

حال فهمیدی چرا وبلاگ من نفتی نشی ست؟

تا حدودی بنده هم -یک خورده ای- فهمیده ام!

 

 

 

سه شنبه نهم فروردین 1390 |

 
 

برای عبدالواحد مردانی

 

متشكرم كه شعر مرا خواندي، من توي اين مجادله تنهايم

عكسم كنار منظره ها بد نيست، اما به اين خرابه نمي آيم

اين سوي عكس، خشكي يك گلدان، آن سويم است جاي زن و فرزند

مصلوب جان نداده ي بی فردا، مقهور نقش بازي دنيايم

متشكرم كه شعر مرا...آن بار، گفتي كه طبع شعر تو هم بد نيست

گفتم ولي، ولي به دلم مانده، قدري بدون وزن بياسايم

افتاده ام زمين و دلم تنگ است، وابستگي به شعر، خودش كم نيست

منهاي گام هاي تو گاهي كه سر مي زني به دفتر انشايم

سر مي زني و مثل همين حالا، سر مي روم به جانب آن بالا

اما همينكه مي روي از پيشم سُر مي خورم به گودي فردايم

باشد قبول البته حق با توست، اين شكوه ها براي تو تكراري ست

مي چرخم و همينكه دو چشمم را، وا مي كنم دو مرتبه اينجايم

بايد چه كرد؟ گفته اي ام صد بار، با آن دهان بسته ي پر لبخند

گفتي بگو چكامه اي از سرخي، عازم شدم به جبهه ي لبهايم

گفتم به رمزِ پر طپش «يا عشق» شعري پر از مجاهده و پيكار

دستم نيامد از عظمت چيزي، حتي نرفت جانب مين پايم

فهميدم از نگاه تو تقصيرِ اين ميم هاي آخر هر بيت است

شعري كه بوي گند تعلق داشت كي مي برد به جانب بالايم؟

متشكرم كه شعر مرا خواندي اين دفعه هم كنار دلم ماندي

بايد براي خون تو بنويسم، بايد به عمق شعر بيفزايم

جمعه بیست و ششم آذر 1389 |

 
 

سلام

سلام به همه دوستانی که سر زده اند و می زنند

یه مدت نشد که به روز شم اما یه شعرایی آماده کردم بنویسم برای شما.

سر هم می زنم باشه!

حالا این مطلب ورزشی رو علی الحساب قبول کنید تا شعرای دیگه برسند!

سپاس

یکشنبه چهاردهم آذر 1389 |

 
 

توپ نامه حکیم ابوالقاسم فردوسی پور

شنیدیم قطر نامزد میزبانی جام جهانی فوتبال شده

 

ز پیوسته گل خوردن بی شمار

عرب را به جایی رسیده ست کار

که جام جهانی کند آرزو

تفو بر تو ای چرخ گردون تفو!

یکشنبه چهاردهم آذر 1389 |

 
 

فراموش کردی

 

تو مسيحايي ولي اعجاز يادت رفته است

گويي از يك حادثه آن راز يادت رفته است

غرق پرهاي پريدن در سرت شوق عروج

من نمي دانم چرا پرواز يادت رفته است

من كه خود زخمي اساسي خورده ام، اين روزها

مي پرم اما تو گويي باز يادت رفته است-

اينكه با بال توكل مي شود تا عرش رفت

از توكل كرده اي اعراض يادت رفته است

آن نواي قدسي پيكر نواز بي صدا

گرچه گاهي مي نوازي ساز، يادت رفته است

من نفهميدم ظرافت هاي موزون تو را؟

هر نفس كردم خطابت «ناز!» يادت رفته است؟

رغم اين مطلب كه آن شيراز را دادي صفا

اين كلام خواجه ي شيراز يادت رفته است:

«من نخواهم كرد ترك لعل يار و جام مي»

معني گويا ترين الفاظ يادت رفته است

 

عشق پاك اي شاعر برگشته بخت خوش خيال

با نگاهي مي شود آغاز، يادت رفته است؟!

 

دوشنبه بیست و پنجم مرداد 1389 |

 
 

هواپیما

 

دوباره فكر پريد و دوباره رفت كجا

كجا به زير زمين مي پرد هواپيما؟

همين هواپيما بر فراز آن درياست

كه ممكن است به خوابي رود نهنگ آسا

سپس فرود بيايد به قلب روشن او

و روزنامه بيفتد به بحث برمودا

و بعد يك خلبان متهم به كم كاري ست

ويا به توطءه محكوم مي شود دريا

.....

كسي به جذبه ي شفاف و خلسه فكر نكرد

و اينكه شست كسي جعبه ي سياهش را

پنجشنبه بیست و یکم مرداد 1389 |

 
 

قصه ي تخت جمشيد و كارخونه

 

يكي بود يكي نبود

توي فارس

بين كوها، يه دشتي بود

توي اون دشت كه سرسبز و بزرگ و عالي بود

جاي يك چيز قشنگي خالي بود

گل و گلدون و يه نهر

يا يه آبادي، يه شهر

 

گر چه از اون قديما

تخت جمشيد بزرگ

برفراز دشت ما نشسه بود

ولي حتي اونم از خلوتي و بي همزبوني خسه بود

دلش از بارون و باد و بي كسي شكسه بود

توي سال سيزده- سيزده

يه دفه يه كارخونه

اومد و ميون دشت پاك ما

يهو چار زانو نشست

دراي صحبتو بست

يه سيگار آتيش زد و وسايلش رو چيد رو خاك

 

تخت جمشيد به آقا كارخونه گفت:

سلام سلام

كارخونه

يه كامي از  سيگار پر دودش گرفت

دودو داد سمت هوا

از كجا تا بكجا

و با صداي تلخي گفت:

چه سلامي چه عليكي؟ من كه اعصاب ندارم

بس كه سيگار مي كشم كه روز و شب خواب ندارم

 

تخت جمشيد به آقا كارخونه گفت:

 برادرم! دشت ما مهربونه

من ازش مي خواهم بهت پند بده

بعدشم يه ريز بهت چغندر قند بده

تو هم از تلخي سيگار و بي كاري در مياي

مي شيني چغندر قند مي خوري

از پس دود و خماري بر مياي

بعد از اون كارخونه هه

مي نشست همش فقط چغندر قند مي خورد

هميطو يه ريز و يكبند مي خورد

 

تا كه بوي قند پيچيد تو آسمون

شنيدن مردم خوب ومهربون

شوفرا مسافرا

همشون روستاييا عشايرا

اومدن دور و بر كارخونه هه حلقه زدن

تخت جمشيد كه از اون بالاي كوه

به ماجرا نگا مي كرد

ديد كه از همه طرف كارخونه ها

اومدن اونجا تو دشت صميمي

آزمايش، يك و يك، پتروشيمي

جمعيت قطار قطار

مي زدن هوار هوار

 

تخت جمشيد بزرگ

ديد كه اوضا داره بحراني مي شه

اينجوري هر چي كه هس فاني مي شه

ولي انگار ديگه فايده اي نداشت

همه جا آلوده بود

پر آشوب

پر دود...

تخت جمشيد توي دود دم

نشست

جمعه یازدهم تیر 1389 |

 
 

دوستت دارمی دیگر

 

می دود در عروق احساسم

خون جوشان دوستت دارم

گوش جانم پس از هزاران سال

شده مهمان دوستت دارم

 

تو پری زاده ای پر از نازی

من پری هستم از کلاغی زاغ

می نشینم کنار پرهای

پشت پیکان دوستت دارم

 

می پرم فارغ از غریبی غار

با هدف می پرم ولی این بار

می روم رو به جانب نفرت

در اتوبان دوستت دارم

 

پخش شد توی کوچه ی پشتی

دکمه را باز کن مرا کشتی

می شود این زمان جنایت ها

تحت عنوان دوستت دارم

 

«تا تماشا کنان بستانیم

هرچه ما را لقب دهند آنیم

ما گدایان خیل سلطانیم»

از گدایان دوستت دارم

 

در خیابان کسی حضور نداشت

غیر ما

بغض آسمان وا شد

چتر غیرت خوشا که وا نشود

زیر باران دوستت دارم

پنجشنبه شانزدهم اردیبهشت 1389 |

 
 

Weblog Theme By WeblogSkin

گالری عکس بازیگران سینما

کتابخانه الکترونیکی

قالب وبلاگ

گرافیک کامپیوتری opengl